วันนี้ขอมาบ่นเกี่ยวกับการงานของตนเองหน่อย
 
เหมือนเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานมากกับออฟฟิตนี้ เราได้บอกหัวหน้าในออฟฟิตว่าจะออกครั้งแรก เมษาปี 53 ผลก็คือ คิดดีๆ ก่อน  (เออ คิดดีแล้วสิถึงมาบอก) หลังจากนั้นก็ไม่ได้รับการตอบรับใดๆ เราจึงบอกอีกครั้งกับอีกคนในเดือนมิถุนา 53 ผลก็คือ คนที่เราบอกก็บอกว่า จะออกด้วย (อ้าวววว) เลยเป็นผลทำให้เจ้านายรองไม่ยอมให้ออกพร้อมกัน (ทำงานกัน 3 คนออกไป 2 ไม่มีใครยอมอยู่แล้ว) และเขาพยายามกล่อมและมัดมือชกด้วยการโทรไปบอกสาขาใหญ่ว่าเราจะอยู่แค่เราบอกว่า ขอคิดดูก่อนเพราะระหว่างใจยังลังเลว่าจะอยู่หางานที่กรุงเทพหรือกลับบ้านดี เลยเป็นปัญหาคาราคาซังจึงต้องรอเจ้านายใหญ่กลับมาก่อนแล้วค่อยคุยกันอีกครั้ง
 
ธันวา53 เจ้านายใหญ่กลับมาพร้อมบอกว่า ถ้าจะออกก็ออกเถอะ เขาไม่รั้ง (ตอนนั้นเราซาบซึ้งน้ำใจ) และพวกเราก็เสนอตัวว่า เรื่องคนใหม่พวกเราจะช่วยหาให้แต่เจ้านายใหญ่บอกให้หัวหน้าหาเอง เป็นอันว่า ปัญหาของเราน่าจะจบ... เปล่าคิดผิดค่ะ
 
มกรา54 หัวหน้าหาคนใหม่ได้จากญาติห่างๆ ของตนเองและคนที่ออกตามเราได้งานใหม่แล้วซึ่งตอนนั้นเราก็เตรียมหางานที่กรุงเทพโดยตั้งใจว่าจะพักครึ่งเดือนก่อน แต่ชีวิตมันไม่ได้สวยงามเลยเพราะคนใหม่นั้นทำงานได้แค่ 4 วันและก็หนีงานหายไปเลย...
 
เอาละคะ คุณเห็นไหมว่างานนี้ต้องมีใครสักคนซวย เมื่อทุกอย่างที่ทุกๆ คนคาดฝันอย่างสวยหรูดับสลายลงต่อหน้าต่อตา เขาต้องหาคนมารับเคราะห์และหวยก็ออกที่อิฉันเพราะยังไม่มีงานใหม่ คนเหล่านั้นพยายามตะล่อมให้อิฉันอยู่ต่อโดยไม่คิดจะเพิ่มเงินเดือนให้แม้แต่นิดเดียวด้วยเหตุผลว่าอิฉันเป็นคนหัวอ่อน ไม่ค่อยเถียง เปล่าเลยกูแค่ไม่เก่งภาษาอังกฤษในระดับที่เถียงกับพวกมึงได้ต่างหากโว้ย!!!  
 
เราพยายามหาทางออกด้วยการประกาศรับสมัครคนใหม่ทางอินเตอร์เน็ต เหมือนจะไปได้ดีแต่ความจริงยังโหดร้ายต่อไปเมื่อมีคนมาสมัครงานในจำนวนที่เยอะแต่...คุณสมบัติไม่ผ่านซะส่วนใหญ่ เออ เราลงรายละเอียดไว้ชัดเจนมากแต่ทำไมถึงส่งมาแบบเหมือนส่งเล่นๆ กันวะคะ กว่าจะได้คนที่ถูกใจ ก็ติดเงื่อนไขของหลายๆ ท่านทั้งหลายว่า... I want one girl!!!!!
 
กว่าจะหาคนที่มีคุณสมบัติผ่านและโทรเรียกมาสัมภาษณ์ ทำให้เรารู้ซึ้งถึงนิสัยของคนไทยเลยว่า นัดไม่เคยเป็นนัด ทำอะไรตามใจคือไทยแท้ นัดสัมภาษณ์ืัทั้งหมด 20 คนมาตามแค่้ 2 คน และสองคนนี่พอจะรับเข้าทำงานก็บอกว่าได้งานใหม่แล้ว ยอดเยี่ยมค่ะ!!  
 
เรามีเวลาไม่ถึงเดือนในการรับคนใหม่และวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เราจะอยู่ทำงานทีนี่ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่า การวัดดวงรอบนี้จะออกหัวหรือก้อยเพราะคนใหม่ก็ยังหาไม่ได้ พวกหัวหน้าก็เริ่มเล่นแง่ จะไม่ยอมเซนต์ใบออกให้ กูไม่หาคนใหม่และเมื่อไม่มีคนใหม่มาแทนก็ไม่ให้มึงออก ให้อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยให้เงินเดือนเท่าเดิมกับเมื่อ 3 ปีที่แล้ว...
 
ซึ้งมากค่ะ ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ซึ้งถึงความเห็นแก่ตัวของคนที่นี่และรู้ว่า ชีวิตมันไม่เคยโรยด้วยกลีบกุหลาบดั่งในนิยายแต่มันเป็นลวดหนามที่คอยพันแข้งพันขาไม่ให้ไปไหนต่างหาก
 
หลังจากนี้ผลจะเป็นยังไง ก็ขึ้นอยู่กับวันนี้แหละ
 
วันสุดท้ายที่อยากเริ่มต้นใหม่ที่ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับที่นี่อีกต่อไป  
 

edit @ 28 Feb 2011 10:38:02 by Ke@w

Comment

Comment:

Tweet